Nudy nie ma

Zjadłam dziś śniadanie o 15.20. Popiłam duużą kawą, nie pomogło. Nadal przysypiam, podpieram głowę ręką, co nie ułatwia pisania. A minęła już godzina 17. Tak więc piszę na szybko, zdjęć nie będzie, zaraz lecę po dzieci.

Cóż to takiego się wydarzyło?? Ano byłam:

1. na wycieczce z przedszkolakami

2. z kotem u weta

3. na poczcie

A śniadania rano nie dałam rady zjeść (patrz punkt 1 powyżej).

Wycieczka była do fabryki jednego z producentów nabiału. Pomysł fajny, miało być super, ale… Na samą halę produkcyjną (czyli największy fun) wejść oczywiście nie można. Patrzy się tylko przez okna z korytarza.

Pozostałe atrakcje:

- jedzenie do oporu produktów producenta. Masz ci los, moje dziecię zjadło pół pojemniczka i więcej nie chce. Inne przedszkolaki były bardziej obeznane z życiem – jak dają, to się je.

- spotkanie i zdjęcia z maskotką (pan przebrany za dużego zwierza) jednego z produktów. No proszę – proste, a cieszy. Dzieciaki szalały, piszczały z radości, kazały sobie robić zdjęcia etc.

- PREZENTACJA w pauer poincie!!! Dacie wiarę?!? No niby na lekko, ze skaczącą krową i śmiesznymi bakteriami (tymi od fermentacji mlekowej), ale bez przesady… Przedszkolakom o procesie produkcji jogurtu? O dacie założenia firmy? Pochodzeniu słowa „jogurt”? Tu się lekko gotowałam. A może przesadzam? Poza tym dzieciaki usadzono na krzesłach przy stole konferencyjnym i po 10 minutach – nie dziwię się – zaczęły się wszystkie wiercić i rozmawiać, co bardzo nie spodobało się prelegentce.

- „produkcja” własnego jogurtu z masy mlecznej i różnych dodatków: kuleczek czekoladowych, owoców, musów i innych farfocli. Fajne i dzieciom się podobało. Mi również.

- rysowanie tego, co się widziało. Uff, nareszcie można było rozprostować kości, bo ktoś wpadł, żeby papier do rysowania położyć na podłodze.

Aha, dzieciaki dostały też torby z giftami. Nawet nie patrzyłam, co tam jest, ale sądząc po piskach i głosach ekscytacji przez całą drogę powrotną autokarem - podobało się.

Wrażenie ogólne? Pomysł super i świetnie, że była taka możliwość. Można by tylko popracować nad szczegółami. Mam wrażenia, że panie prowadzące spotkanie nie są mamami przedszkolaków.

Brak komentarzy

Dawno dawno temu, kiedy byłam już pracownicą korporacji, ale jeszcze nie szefową, spędzającą w biurze po 12 godzin , a resztę doby również o pracy myślącą, poczułam w sobie pewną tęsknotę. Nie wiedziałam jeszcze o co chodzi, ale czegoś mi brakowało. Czasu trochę miałam, wychodziłam z biura o przyzwoitych godzinach, jak normalny człowiek, życie towarzyskie i rozrywkowe kwitło, co nie było specjalnie trudne, jak się mieszkało w centrum Warszawy. Ale czegoś było brak. Jakiejś pasji, hobby, zajęcia „pozalekcyjnego”. Marzyłam, żeby coś zrobić rękami własnymi. Głowa była na co dzień na najwyższych obrotach, ale ręce łaknęły jakiejś pracy.

Już sama nie wiem, jak na to wpadłam, słowo daję. Ale wymyśliłam, że szczęście może mi dać lepienie z gliny. Ceramika. Znalazłam sobie jakieś warsztaty, ale byłam na nich tylko raz. Pracowało się tam na kole garncarskim, a to temat dla zaawansowanych. Trafiłam więc do innej pracowni i w każdy poniedziałek urywałam się wcześniej z pracy, by trzy godziny spędzić w towarzystwie innych dziewczyn, które odkryły w sobie podobną pasję. Było fajnie. Trochę jak w kole gospodyń (miejskich): każda z nas coś tam sobie dłubała, gadałyśmy o życiu, o sprawach ważnych i błahych. Albo milczałyśmy, bo jak ręce były zajęte, to głowa fantastycznie odpoczywała, myśli krążyły sobie powoli. Co kto lubi. Świetna terapia.

Nie ma co ukrywać. W poniedziałki powstawały rzeczy piękne. Nietuzinkowe. Ba, jedyne takie na świecie! I temi rencami zrobione!!!! Do dziś niektóre ozdabiają mój dom. Nie tylko mój, bo przecież robiło się i prezenty dla bliskich, i coś tam mi się kiedyś sprzedało. W każdym razie wkręciłam się w temat, kupowałam własną glinę i szkliwa, bo te pracowniane już mi nie wystarczały. Miałam pudła pełne słoiczków z kolorowymi proszkami, dłutka i skrobaczki, a w poniedziałkowe wieczory długo czyściłam paznokcie. Był to piękny i kreatywny okres w życiu.

Niestety – w kontekście przyszłej-niedoszłej kariery ceramiczki – moja kariera w korporacji nabrała rumieńców i tempa, co skutecznie zakończyło beztroskie poniedziałkowe popołudnia. I wszystkie inne też. O życiu w fabryce nie będę się tu rozpisywać. Jestem zdania, że nie ma tego złego. Dziesięć lat w dużej międzynarodowej firmie jest dobrą szkołą życia. Nawet, jeśli teraz uważam, że nigdy więcej. Po prostu ten etap w życiu uważam za zamknięty, ale też cieszę się bardzo, że był.

Tak czy inaczej jestem bardzo szczęśliwa, bo miłością do gliny udało mi się zarazić przyjaciółkę i jestem przekonana, że moja pasja żyje nadal w niej. Zaciągnęłam kiedyś na zajęcia dziewczynę, z którą znamy się od podstawówki i proszę – ona również odkryła w sobie talent. Do tego stopnia, że od lat prowadzi własną autorską pracownię, a bystre oko mogło kiedyś wypatrzeć w jednym z moich postów piękną misę jej autorstwa. Jeśli szukacie wyjątkowych przedmiotów z duszą, absolutnie niepowtarzalnych, zajrzyjcie na fan page pracowni Dekornia.pl https://www.facebook.com/pages/dekorniapl/

A poniżej kilka efektów moich poniedziałkowych popołudniowych sesji w gronie wyłącznie żeńskim :)

Brak komentarzy

Znacie to uczucie? Wszystko idzie nie tak, jest źle, wiatr w oczy, cały świat przeciwko mnie i tak dalej. Myślicie sobie: gorzej być nie może... A figa z makiem, właśnie że może!

Kiedyś już o tym wspominałam: Mila (obecnie 2,5 roku) w wieku 6 miesięcy zaczęła przesypiać noce. Do teraz, ale o tym później. W każdym razie super, rodzice przyjęli to jako sprawę oczywistą, coś, co od losu się po prostu należy. Nina (właśnie skończyła rok) od początku wykazywała spore przywiązanie do matczynej piersi. Tak mocne, że z piersią się nie bardzo lubiła rozstawać za dnia, jak również nocą. Jak spać, to tylko z cyckiem w buzi. Tak więc i w łożu rodziców. Długo tej sytuacji nie wytrzymałam. Z pomocą ojca dziecka akcja odstawienia od piersi przebiegła sprawnie i bobasa przeflancowano do własnego łóżeczka, wręczając butlę. Nie chcę słyszeć głosów krytyki, żem egoistyczna matka i dziecko powinnam karmić piersią najlepiej do zerówki. Wiem doskonale, jaka jest wyższość mleka kobiecego nad modyfikowanym, uwierzcie mi. Moja psyche nie wytrzymała jednak tego dziecięcego terroru i jestem pewna, że wśród czytelniczek-matek jest niejedna, która miała podobny dylemat i zakończyła karmienie naturalne wcześniej, niż sobie to pierwotnie zaplanowała.

Ale OK., dziecko ostawione, więc pół sukcesu już za nami. Teraz niech tylko się rzadziej budzi, a w zasadzie to już jest takie duże, że niech całe noce przesypia. Nic z tego, Nina budzi się na mleko nadal dwa razy w nocy. No nie, to nie tak miało być! Miała już dawno przesypiać całe noce, jak jej siostra! „Jak Ci się nie podoba dwa razy, to mogę się budzić częściej!” – Pomyślała Nina. Jak pomyślała, tak zrobiła. Aktualnie budzi się 3-5 razy. Tak! I za każdym razem chce mleko. Jak ostatnio dostała mniej, to ryk był taki, że mi uszy przytkało. Tak więc biegam tylko do sklepu po to bebiko i bez trzech kaw rano ledwo na oczy widzę.

No dobrze. Nie może być gorzej? Może! Starsza moja gwiazda – wstyd się przyznać, ale trudno – do tej pory spała w nocy ze smokiem. Tylko w nocy. Zasypiała z nim, ale też całą noc go dziamgoliła. Zbierałam się od dawna, aby to w końcu ukrócić. Ale ciągle coś. Narodziny młodszej siostry, wyjazd jeden, wyjazd drugi, przedszkole. W końcu zebrałam się w sobie i po powrocie z ostatnich wakacji okazało się, że smoczek niestety został w samolocie… No co zrobić, straszna tragedia, ale jakoś damy sobie radę, prawda? Pierwsze zasypianie było straszne. Rozpacz, płacz, histeria. Drugiego wieczoru już było OK., Mila zrozumiała i jakoś – chyba – się z tym pogodziła. Od tego momentu samo zasypianie nie stanowi żadnego problemu. Za to noc…. W nocy Mila budzi hmmm… co chwilę. Nie może bez tego smoka spokojnie spać, wierci się, łka, no straszna sprawa. Wiedziałam, że będzie ciężko, ale że aż tak… Za dnia też bywa marudząca momentami, a do tej pory było to dziecko idealne i bezproblemowe. Nie jest łatwo i nudy nie ma.

Tak więc nocami latamy z mężem od jednej dziewczyny do drugiej. Jest świetnie.

To jak noce takie przerąbane, to chociaż wynagrodzę sobie ten stan rzeczy w dzień. Gimnastyka, kawa, poranny rytuał przed komputerem. No właśnie, komputer. Chyba ze trzy miesiące już nosiłam się z zamiarem zakupu laptopa. Nie będę opisywać perypetii. W końcu wybrałam pięknego lapka (może widzieliście zdjęcia, które wrzucałam na fb), na którym chciałam pisać kolejne posty. Jest naprawdę śliczny, już mu nawet miałam zakupić kosztowne etui. W każdym razie kupiłam go – tego laptopa – w zeszłym tygodniu, poinstalowałam wszystko, co potrzeba. I co się okazuje? No nie bangla coś. Nie będę wchodzić w szczegóły, o co chodzi, bo to nie blog techniczny. Grunt, że muszę go oddać, czekać na rozpatrzenie reklamacji i być w tym czasie bez kompa i bez kasy. Pomocyyyyyyy!!!!!! A miało być tak pięknie!!!

Brak komentarzy

Wakacje, wakacje i po wakacjach. Jak było? No faaajnie...

Ale wakacje z dziećmi to już takie inne wakacje. Zaczyna się od wyboru miejsca:

- Proszę pani, poproszę tak, żeby były baseny, brodziki, zjeżdżalnie, plac zabaw, plaża piaszczysta, menu dla dzieci, animacje i minidisco.

- Rozumiem, czyli hotel ma być duży.

- Hmm, no jeśli tak trzeba… L

Do tej pory jeździliśmy na wyjazdy raczej kameralne. Jeśli hotel, to mały. Albo apartament etc. Teraz stwierdziliśmy, że najlepszy wybór to wypasiony hotel z udogodnieniami dla rodzin z dziećmi. Czy słusznie? Chyba nie, bo następnym razem baaardzo długo się zastanowię, zanim coś podobnego sobie zafundujemy. Ja nie mówię, że było źle. Przyczepić się nie ma za bardzo do czego. Hotel faktycznie duży, za to położony w wielkim, bardzo rozległym i przepięknie utrzymanym ogrodzie. Architektura niska i przyjemna dla oka. Baseny jak trzeba, małe, duże, ciche, głośne. Bary, kawiarnie, chill outy. Na plaży super molo z klimatycznymi lożami. Tylko te masy ludzi na posiłkach… O ile za dnia całe towarzystwo się po tym wielkim terenie rozchodziło, to przy kolacji była jatka… Ja takich tłumów nie trawię. Może zdziwaczałam przez tych parę lat na wsi, bo przecież dziecko miasta jestem, ale aktualnie na takie masy ludzi reaguję nerwowo.

No dobrze, ale poza tym wszyscy zadowoleni, opaleni, najedzeni (wiadomo, all incl. to człowiek non stop podjada, więc na wagę nadal ze strachu nie weszłam). Więc bilans (wagowy pewnie również) jest na tak. Z energią wkraczamy w nową porę roku.

Na dowód świetnej pogody i nie gorszych nastrojów wrzucam kilka fotek. Pisać to za bardzo nie ma więcej o czym. Basen, spacer, jedzenie. I tak w kółko. W życiu jeszcze nie byłam na takich wakacjach, żeby z hotelu nigdzie nie wyjść. Ale wszystkiego trzeba doświadczyć.

Aha, wózek sprawdził się jako tako. Jak ktoś codziennie użytkuje, to raczej nie polecam - dość ciężko się prowadzi.